2. lutego
Michał Sędziwój, znany również jako Michael Sendivogius, urodził się w 1566 roku. Był polskim alchemikiem, filozofem i lekarzem, który wniósł istotny wkład w rozwój chemii w okresie renesansu. Jego prace nad „powietrzem życiodajnym”, które później zostało zidentyfikowane jako tlen, przyczyniły się do wczesnego zrozumienia roli gazów w procesach chemicznych i biologicznych.
Jean Baptiste Boussingault, urodzony w 1802 roku, był francuskim chemikiem, który wniósł znaczący wkład w rozwój chemii rolniczej. Jest znany z badań nad rolą azotu w żywieniu roślin oraz wyizolowania i nazwania sorbitolu. Jego prace przyczyniły się do zrozumienia cyklu azotowego i poprawy praktyk rolniczych.
Albert Schatz, urodzony w 1920 roku, był amerykańskim mikrobiologiem, który odkrył streptomycynę, pierwszy skuteczny antybiotyk przeciw gruźlicy. Odkrycie Schatza było kontrowersyjne, ponieważ Selman Waksman, jego przełożony, otrzymał większe uznanie i Nagrodę Nobla w 1952 roku. Schatz później walczył o uznanie jego wkładu, co doprowadziło do uznania jego roli w odkryciu w późniejszych latach.
Dmitri Mendeleev, zmarły w 1907 roku w wieku 72 lat, był rosyjskim chemikiem, który jest najbardziej znany z opracowania układu okresowego pierwiastków. Jego tabela okresowa, opublikowana w 1869 roku, umożliwiła przewidzenie właściwości nieznanych wówczas pierwiastków i stanowiła fundament współczesnej chemii. Mendeleev odegrał kluczową rolę w systematyzacji chemii jako nauki.
William Howard Stein, zmarły w 1980 roku w wieku 68 lat, był amerykańskim biochemikiem, który zdobył Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii w 1972 roku wraz z Stanfordem Moore’em za ich badania nad strukturą i funkcją rybonukleazy. Ich prace przyczyniły się do zrozumienia mechanizmów enzymatycznych oraz struktury białek.
Guillaume de l’Hôpital, zmarły w 1704 roku w wieku 42 lat, był francuskim matematykiem, który jest najbardziej znany z reguły l’Hôpitala dotyczącej granic funkcji. Jego prace w zakresie matematyki miały także wpływ na rozwój nauk przyrodniczych, w tym chemii, poprzez rozwijanie narzędzi analitycznych używanych w badaniach naukowych.
W 1923 roku benzyna ołowiowa została po raz pierwszy wprowadzona do obrotu w Dayton, Ohio, w USA. Thomas Midgley Jr. z laboratoriów badawczych General Motors dodał tetraetyloołów do benzyny, co miało na celu zwiększenie liczby oktanowej i poprawę wydajności silników. Mimo początkowego sukcesu, ołów w benzynie okazał się mieć poważne skutki zdrowotne i środowiskowe, co doprowadziło do globalnego wycofywania tego dodatku, zakończonego w 2021 roku.