Albert Wielki (ok. 1200–1280)
Albert Wielki urodził się około 1200 roku w Lauingen, a zmarł 15 listopada 1280 roku w Kolonii; był niemieckim filozofem, dominikaninem, teologiem i uczonym. Zajmował się filozofią przyrody, chemią, mineralogią, botaniką, zoologią i astronomią. należał do czołowych uczonych średniowiecza oraz nauczycielem Tomasza z Akwinu. Znany jest przede wszystkim z połączenia filozofii Arystotelesa z chrześcijańską nauką oraz z propagowania systematycznej obserwacji przyrody.
Albert Wielki był dominikańskim uczonym i jednym z najważniejszych komentatorów Arystotelesa w średniowiecznej Europie. Pisał również o roślinach, zwierzętach i minerałach, często włączając własne obserwacje. Jego przyrodoznawstwo pozostawało jednak częścią arystotelesowskiej filozofii przyrody, a nie nowożytną nauką eksperymentalną.
Znaczenie Alberta Wielkiego polegało przede wszystkim na szerokim opracowaniu i komentowaniu wiedzy przyrodniczej oraz włączeniu Arystotelesa do łacińskiej scholastyki. W pracach botanicznych, zoologicznych i mineralogicznych pojawiają się własne obserwacje, ale określanie go bezpośrednim twórcą nowoczesnej metody eksperymentalnej byłoby anachronizmem.
Albert Wielki jeszcze za życia należał do czołowych uczonych Europy. Jego wiedza była tak rozległa, że nadano mu przydomek Doctor Universalis. W późniejszych wiekach został kanonizowany i ogłoszony doktorem Kościoła oraz patronem naukowców i przyrodników.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Britannica i Stanford Encyclopedia of Philosophy.