Aleksandr Porfirjewicz Borodin (1833–1887)
Aleksandr Porfirjewicz Borodin urodził się 12 listopada 1833 roku, zmarł 27 lutego 1887 roku. Był rosyjskim chemikiem organicznym, lekarzem i kompozytorem specjalizującym się w chemii organicznej oraz chemii aldehydów. Najbardziej znany jest z odkrycia reakcji aldolowej (niezależnie od Charlesa Wurtza) oraz badań nad związkami fluoru i aldehydami. Równocześnie należał do najwybitniejszych rosyjskich kompozytorów XIX wieku i członków tzw. „Potężnej Gromadki”.
Borodin odegrał bardzo ważną rolę w rozwoju chemii organicznej. Jego odkrycie reakcji aldolowej stworzyło jedną z podstaw współczesnej syntezy organicznej i wciąż pozostaje jedną z najczęściej wykorzystywanych reakcji tworzenia wiązań węgiel–węgiel. Prowadził badania nad kondensacją aldehydów, reakcjami substytucji oraz pochodnymi fluoru. Równocześnie wykształcił liczne pokolenie rosyjskich chemików i przyczynił się do rozwoju edukacji kobiet w Rosji.
W praktyce największe znaczenie zyskało odkrycie reakcji aldolowej w 1869 roku. Reakcja umożliwia łączenie aldehydów i ketonów z utworzeniem nowych wiązań węgiel–węgiel i stanowi jedno z podstawowych narzędzi współczesnej syntezy organicznej. Odkrycie wywarło bardzo silny wpływ na rozwój chemii organicznej, farmaceutycznej i przemysłowej.
Był członkiem Rosyjskiej Akademii Nauk i jednym z najwybitniejszych rosyjskich uczonych XIX wieku. Choć muzyka przyniosła mu większą sławę wśród szerokiej publiczności, środowisko naukowe wysoko oceniało jego osiągnięcia chemiczne.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Wikipedia i Britannica.