Anaksagoras (ok. 500–428 p.n.e.)
Anaksagoras był greckim filozofem przyrody, urodzonym około 500 roku p.n.e. W Klazomenaj i zmarłym około 428 roku p.n.e. W Lampsakos. Specjalizował się w kosmologii, astronomii i filozofii przyrody. Znany jest przede wszystkim z wprowadzenia pojęcia Nous (Rozumu) jako zasady porządkującej Wszechświat oraz z naturalistycznych wyjaśnień zjawisk astronomicznych. należał do czołowych przedstawicieli jońskiej tradycji filozofii przyrody.
Anaksagoras miał duży udział w rozwoju racjonalnego wyjaśniania zjawisk przyrodniczych. Odrzucał mityczne interpretacje budowy świata, tłumacząc zaćmienia Słońca i Księżyca, meteoryty oraz naturę ciał niebieskich za pomocą procesów naturalnych. Wprowadził koncepcję Nous jako inteligentnej zasady organizującej materię, jednocześnie uznając, że wszystkie substancje składają się z nieskończenie małych cząstek zawierających elementy wszystkich rzeczy. Jego poglądy wywarły znaczący wpływ na rozwój filozofii greckiej oraz późniejsze badania nad kosmologią i teorią materii.
Najważniejszym osiągnięciem Anaksagorasa było stworzenie naturalistycznej teorii budowy Wszechświata oraz wyjaśnienie wielu zjawisk astronomicznych bez odwoływania się do mitologii. Twierdził, że Słońce jest rozżarzoną masą większą od Peloponezu, a Księżyc świeci światłem odbitym. Poprawnie wyjaśniał przyczynę zaćmień oraz uważał meteoryty za ciała pochodzenia kosmicznego. Były to jedne z najbardziej zaawansowanych poglądów przyrodniczych starożytności.
Anaksagoras zdobył uznanie w Atenach i pozostawał bliskim współpracownikiem Peryklesa. Jego poglądy przyrodnicze wywoływały jednak sprzeciw części społeczeństwa, ponieważ podważały tradycyjne wierzenia religijne. Ostatecznie został oskarżony o bezbożność i zmuszony do opuszczenia Aten. Mimo tego już współcześni zaliczali go do czołowych filozofów przyrody.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Wikipedia i Stanford Encyclopedia of Philosophy.