Boecjusz (ok. 480–524)
Boecjusz urodził się około 480 roku w Rzymie. Był rzymskim filozofem, matematykiem, logikiem i politykiem; zmarł około 524 roku w Pawii. Specjalizował się w filozofii, logice, matematyce i muzyce. W nauce zasłynął z dzieła „O pocieszeniu, jakie daje filozofia” oraz z tłumaczeń i komentarzy do prac Arystotelesa. miał istotny udział w zachowaniu dorobku nauki greckiej dla średniowiecznej Europy.
Boecjusz odegrał ważną rolę w przekazaniu filozofii i matematyki starożytnej do średniowiecznej Europy. Tłumaczył i komentował dzieła Arystotelesa oraz Porfiriusza, dzięki czemu logika grecka stała się podstawą edukacji uniwersyteckiej przez wiele stuleci. Opracował również podręczniki arytmetyki, geometrii i teorii muzyki należące do siedmiu sztuk wyzwolonych. Jego działalność umożliwiła zachowanie znacznej części dorobku starożytności w okresie wczesnego średniowiecza i wyraźnie wpłynęła na rozwój scholastyki.
Najważniejszym osiągnięciem Boecjusza było opracowanie łacińskich tłumaczeń oraz komentarzy do dzieł logicznych Arystotelesa i Porfiriusza. Dzięki nim logika klasyczna stała się podstawowym narzędziem średniowiecznej filozofii i nauki. Równie istotne były jego podręczniki matematyki i muzyki, które przez wiele wieków stanowiły podstawę nauczania w szkołach i klasztorach Europy.
Boecjusz był wysoko ceniony jako uczony i urzędnik na dworze króla Ostrogotów Teodoryka Wielkiego. Jego dzieła szybko zdobyły ogromny autorytet w średniowiecznej Europie, czyniąc go jednym z najważniejszych autorów epoki. Pod koniec życia został jednak oskarżony o zdradę stanu i skazany na śmierć.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Wikipedia i Stanford Encyclopedia of Philosophy.