Carl Wilhelm Scheele (1742–1786)
Urodzony 9 grudnia 1742 roku, Carl Wilhelm Scheele był szwedzkim chemikiem i aptekarzem; zmarł 21 maja 1786 roku. Specjalizował się w chemii analitycznej i badaniach gazów oraz substancji organicznych. Zasłynął przede wszystkim z odkrycia tlenu niezależnie od Josepha Priestleya oraz identyfikacji wielu nowych związków chemicznych. Te badania odegrały fundamentalną rolę w rozwoju chemii nowożytnej XVIII wieku.
Carl Scheele istotnie wpłynął na rozwój chemii eksperymentalnej i analitycznej XVIII wieku. Odkrył lub wyizolował wiele ważnych substancji chemicznych, m.in. Tlen, chlor, mangan, glicerol, kwas szczawiowy, kwas cytrynowy i kwas moczowy. Jego badania nad gazami oraz reakcjami chemicznymi przyczyniły się do rozwoju chemii pneumatycznej i przygotowały grunt pod rewolucję chemiczną Antoine’a Lavoisiera. Scheele wyróżniał się niezwykłą intuicją eksperymentalną oraz zdolnością identyfikowania nowych substancji przy użyciu bardzo prostych narzędzi laboratoryjnych. Jego prace wywarły bardzo silny wpływ na rozwój chemii nieorganicznej, organicznej i farmaceutycznej.
Scheele otrzymał tlen niezależnie od Josepha Priestleya, prawdopodobnie około 1772 roku, lecz jego opis opublikowano dopiero w 1777 roku. Priestley ogłosił własne wyniki wcześniej, w 1774 roku. Scheele interpretował nowy gaz w ramach teorii flogistonu, a jego rolę w spalaniu wyjaśnił później Lavoisier.
Scheele był ceniony przez środowisko naukowe swojej epoki jako wyjątkowo utalentowany chemik eksperymentalny, choć przez większość życia pracował jako prowincjonalny aptekarz. Mimo to był podziwiany za niezwykłą skuteczność eksperymentalną i liczbę odkrytych substancji chemicznych. Wiele jego odkryć zostało później bardziej rozsławionych przez innych uczonych, ponieważ Scheele często publikował swoje wyniki z opóźnieniem.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Wikipedia i Britannica.