Christiaan Eijkman (1858–1930)
Christiaan Eijkman był holenderskim lekarzem i fizjologiem. Urodził się 11 sierpnia 1858 roku, a zmarł 5 listopada 1930 roku. Specjalizował się w fizjologii, mikrobiologii i medycynie tropikalnej. Znany jest przede wszystkim z odkrycia związku pomiędzy dietą a chorobą beri-beri, co doprowadziło do odkrycia witaminy B₁ (tiaminy). W 1929 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny wraz z Frederick Gowland Hopkins.
Christiaan Eijkman odegrał przełomową rolę w narodzinach nauki o witaminach. Odkrycie to wykazało, że choroba nie jest wywoływana przez drobnoustroje, lecz przez niedobór niezbędnego składnika odżywczego. Podczas badań prowadzonych na Jawie zauważył, że kury karmione łuskanym ryżem rozwijają objawy przypominające beri-beri, które ustępowały po zmianie diety na ryż niełuskany. Badania Eijkmana zapoczątkowały rozwój witaminologii, dietetyki klinicznej oraz współczesnej nauki o niedoborach żywieniowych.
Najważniejszym osiągnięciem Christiaana Eijkmana było wykazanie, że beri-beri jest chorobą związaną z niedoborem składników obecnych w otrębach ryżowych. Chociaż sam początkowo nie zidentyfikował tiaminy jako konkretnej substancji, jego odkrycie umożliwiło późniejsze wyizolowanie witaminy B₁ oraz zrozumienie biologicznej roli witamin. Badania te istotnie zmieniły medycynę żywieniową i zapoczątkowały nową gałąź biochemii.
Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 1929 roku podzielił z Frederickiem Gowlandem Hopkinsem. Eijkman został wyróżniony za odkrycie czynnika przeciwneurtycznego, którego niedobór wiąże się z beri-beri.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Nobel Prize.