Daniel Rutherford (1749–1819)
Daniel Rutherford był szkockim lekarzem, chemikiem i botanikiem. Urodził się 3 listopada 1749 roku, a zmarł 15 listopada 1819 roku. Specjalizował się w chemii gazów, medycynie i botanice. Znany jest przede wszystkim z odkrycia azotu jako odrębnego składnika atmosfery ziemskiej w 1772 roku. Jego badania należą do najważniejszych osiągnięć rewolucji chemicznej XVIII wieku i przyczyniły się do rozwoju nowoczesnej chemii gazów.
Jego badania stanowiły jedno z najważniejszych odkryć poprzedzających rewolucję chemiczną Antoine'a Lavoisiera. Rutherford wykorzystywał doświadczenia z usuwaniem tlenu i dwutlenku węgla z powietrza, wykazując obecność wcześniej nierozpoznanego gazu. Odkrycie to przyczyniło się do zrozumienia składu atmosfery oraz rozwoju nowoczesnej chemii gazów i teorii pierwiastków chemicznych.
W podsumowaniach dorobku Rutherforda najczęściej wskazuje się odkrycie azotu w 1772 roku. W swoich doświadczeniach usuwał z powietrza tlen poprzez spalanie oraz dwutlenek węgla za pomocą roztworów alkalicznych, otrzymując gaz niepodtrzymujący życia ani spalania. Choć nie zidentyfikował go jako pierwiastka w dzisiejszym znaczeniu, wykazał istnienie nowego składnika atmosfery. Badania Rutherforda odegrały istotną rolę w rozwoju chemii gazów i zostały później rozwinięte przez Antoine'a Lavoisiera oraz innych twórców nowoczesnej chemii.
Rutherford był cenionym uczonym szkockiego środowiska akademickiego i profesorem botaniki na Uniwersytecie w Edynburgu. Jego odkrycie szybko zostało dostrzeżone przez chemików zajmujących się badaniami gazów, choć pełne znaczenie badań ujawniło się dopiero wraz z rozwojem nowoczesnej teorii chemicznej pod koniec XVIII wieku. W późniejszych latach uznano go za jednego z pionierów chemii pneumatycznej.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Wikipedia i Britannica.