Fausto Fermín de Elhuyar (1755–1833)
Fausto Fermín de Elhuyar urodził się 11 października 1755 roku, a zmarł 6 lutego 1833 roku; był hiszpańskim chemikiem, mineralogiem i metalurgiem. Specjalizował się w chemii nieorganicznej, analizie minerałów oraz metalurgii. Najbardziej znany jest ze współodkrycia wolframu wraz ze swoim bratem Juanem José Elhuyarem oraz z reorganizacji górnictwa i hutnictwa w hiszpańskim imperium. Należał do najwybitniejszych chemików i metalurgów końca XVIII wieku.
Wspólnie z bratem jako pierwszy wyizolował wolfram z minerału wolframitu, potwierdzając istnienie nowego pierwiastka chemicznego. Odkrycie to miało bardzo duże znaczenie dla rozwoju chemii pierwiastków oraz późniejszego przemysłu metalurgicznego. Po przeniesieniu do Nowej Hiszpanii kierował tamtejszym górnictwem, modernizując wydobycie srebra oraz organizację szkolnictwa górniczego. Jego działalność przyczyniła się do rozwoju chemii stosowanej, geologii oraz nowoczesnej metalurgii w świecie hiszpańskojęzycznym.
Najczęściej przywoływanym osiągnięciem Fausta de Elhuyara jest wyizolowanie wolframu w 1783 roku wspólnie z Juanem José Elhuyarem. Analizując minerał wolframit oraz wcześniejsze badania Carla Wilhelma Scheelego nad kwasem wolframowym, bracia otrzymali czysty metal poprzez redukcję jego tlenku. Było to pierwsze udane wyodrębnienie wolframu jako nowego pierwiastka chemicznego. Odkrycie otworzyło drogę do późniejszego wykorzystania wolframu w hutnictwie, narzędziach skrawających, elektrotechnice oraz materiałach wysokotemperaturowych.
Elhuyar był wysoko ceniony zarówno jako chemik, jak i organizator przemysłu górniczego. Jego odkrycie wolframu szybko zdobyło uznanie europejskich chemików, a działalność administracyjna w Nowej Hiszpanii przyniosła mu opinię jednego z najwybitniejszych specjalistów w dziedzinie górnictwa. Za życia był zaliczany do najważniejszych przedstawicieli hiszpańskiej nauki okresu oświecenia.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Wikipedia i Britannica.