Sextus Julius Frontinus (ok. 40–103)
Urodzony około 40 roku n.e., Sextus Julius Frontinus był rzymskim inżynierem, administratorem i pisarzem; zmarł około 103 roku n.e. w Rzymie. Specjalizował się w hydrotechnice, inżynierii oraz administracji publicznej. Zasłynął przede wszystkim z dzieła „De aquaeductu urbis Romae”, zawierającego szczegółowy opis rzymskich akweduktów i systemu zaopatrzenia miasta w wodę. Uważany jest za jednego z najwybitniejszych inżynierów starożytnego Rzymu.
Dorobek Frontinus wpłynął na rozwój inżynierii wodnej oraz administracji technicznej. Jako zarządca rzymskich akweduktów przeprowadził ich szczegółową inwentaryzację, opisał metody konserwacji, pomiaru przepływu wody oraz sposoby wykrywania nielegalnych przyłączy. Jego dzieło stanowi jedno z najważniejszych źródeł wiedzy o starożytnej hydrotechnice i organizacji infrastruktury miejskiej. Opisy Frontinusa pokazują wysoki poziom rzymskiej inżynierii oraz zarządzania zasobami wodnymi.
Najważniejszym elementem dorobku Frontinusa pozostaje opracowanie traktatu „De aquaeductu urbis Romae”. Dzieło zawiera szczegółowy opis dziewięciu akweduktów Rzymu, ich konstrukcji, wydajności oraz zasad eksploatacji. Jest to najpełniejsze zachowane źródło dotyczące rzymskiej inżynierii wodnej i nadal stanowi podstawowy materiał badawczy dla historyków techniki.
Już współcześni zaliczali go do czołowych specjalistów od infrastruktury publicznej. Cesarze powierzali mu odpowiedzialne stanowiska administracyjne, a jego kompetencje techniczne budziły powszechny szacunek.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Wikipedia i Britannica.