George Wells Beadle (1903–1989)
Urodzony 22 października 1903 roku, George Wells Beadle był amerykańskim genetykiem i biochemikiem; zmarł 9 czerwca 1989 roku. Specjalizował się w genetyce, biologii molekularnej i biochemii. Zasłynął przede wszystkim z sformułowania hipotezy „jeden gen – jeden enzym”, która stała się jednym z fundamentów biologii molekularnej. W 1958 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny wspólnie z Edward Lawrie Tatum i Joshua Lederberg.
Beadle istotnie wpłynął na rozwój współczesnej genetyki. Wspólnie z Edwardem Tatumem dowiódł, że poszczególne geny odpowiadają za syntezę konkretnych enzymów poprzez kontrolowanie procesów biochemicznych zachodzących w komórkach. Badania prowadzone na pleśni Neurospora crassa zapewniły podstawy współczesnej biologii molekularnej, genetyki molekularnej i późniejszego rozszyfrowania zależności pomiędzy DNA a białkami.
Najważniejszym osiągnięciem Beadle'a było sformułowanie hipotezy „jeden gen – jeden enzym”, zgodnie z którą każdy gen odpowiada za produkcję określonego enzymu. Choć współczesna wiedza dowiodła, że zależność ta jest bardziej złożona („jeden gen – jeden polipeptyd”), koncepcja Beadle'a zapoczątkowała nowoczesną genetykę molekularną.
Część Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 1958 roku otrzymał wspólnie z Edwardem Tatumem za wykazanie, że geny działają przez regulowanie określonych procesów chemicznych. Druga część nagrody otrzymał Joshua Lederberg.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Nobel Prize.