Irving Langmuir (1881–1957)
Urodzony 31 stycznia 1881 roku, Irving Langmuir był amerykańskim chemikiem i fizykiem; zmarł 16 sierpnia 1957 roku. Specjalizował się w chemii powierzchni, fizyce gazów i technologii próżniowej. Zasłynął przede wszystkim z badań nad adsorpcją i powierzchniami ciał stałych oraz rozwoju nowoczesnych lamp elektronowych. Uważany jest za jednego z twórców chemii powierzchni.
Irving Langmuir istotnie wpłynął na rozwój chemii powierzchni, fizyki gazów i technologii przemysłowej. Opracował teorię adsorpcji na powierzchniach ciał stałych znaną jako izoterma Langmuira, która stała się podstawowym modelem chemii powierzchni. Prowadził również badania nad wyładowaniami elektrycznymi w gazach i udoskonalił lampy próżniowe stosowane w elektronice. Langmuir rozwinął pojęcie plazmy w fizyce gazów zjonizowanych. Jego prace wywarły bardzo silny wpływ na elektronikę, katalizę i naukę o materiałach.
Za główny rezultat pracy Langmuira można uznać opracowanie teorii adsorpcji jednowarstwowej na powierzchniach ciał stałych w pierwszej połowie XX wieku. Izoterma Langmuira umożliwiła matematyczny opis procesów adsorpcji i stała się podstawą nowoczesnej chemii powierzchni oraz katalizy heterogenicznej. Jego badania nad lampami próżniowymi miały również bardzo duże znaczenie dla rozwoju elektroniki.
Langmuir otrzymał Nagrodę Nobla z chemii w 1932 roku za odkrycia i badania w chemii powierzchni. Jego izoterma adsorpcji i prace nad monowarstwami stały się klasycznymi narzędziami fizykochemii powierzchni.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Nobel Prize i Wikipedia.