James Franck (1882–1964)
Urodzony 26 sierpnia 1882 roku, James Franck był niemieckim fizykiem; zmarł 21 maja 1964 roku. Specjalizował się w fizyce atomowej i spektroskopii. Zasłynął przede wszystkim z doświadczenia Francka–Hertza potwierdzającego istnienie dyskretnych poziomów energetycznych atomów. Te badania odegrały fundamentalną rolę w rozwoju mechaniki kwantowej i fizyki atomowej.
James Franck odegrał ważną rolę w rozwoju fizyki atomowej i teorii kwantowej. Wspólnie z Gustavem Hertzem przeprowadził doświadczenie wykazujące, że atomy absorbują energię jedynie w określonych porcjach zgodnych z teorią kwantową Nielsa Bohra. Odkrycie to dostarczyło jednego z pierwszych bezpośrednich dowodów na istnienie dyskretnych poziomów energetycznych w atomach. Franck prowadził również ważne badania nad procesami fotochemicznymi i fotosyntezą. Jego prace miały bardzo silny wpływ na rozwój mechaniki kwantowej, spektroskopii i chemii fizycznej.
Najważniejszym osiągnięciem Francka było przeprowadzenie doświadczenia Francka–Hertza w 1914 roku wspólnie z Gustavem Hertzem. Badania wykazały, że elektrony zderzające się z atomami rtęci tracą energię jedynie przy określonych wartościach odpowiadających przejściom elektronów pomiędzy poziomami energetycznymi atomu. Odkrycie to stanowiło jedno z najważniejszych eksperymentalnych potwierdzeń teorii kwantowej Bohra i zostało uhonorowane Nagrodą Nobla w dziedzinie fizyki w 1925 roku.
Nagrodę Nobla z fizyki w 1925 roku otrzymał wspólnie z Gustavem Hertzem za odkrycie praw rządzących zderzeniami elektronów z atomami.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Nobel Prize.