Jean Rey (1583–1645)
Jean Rey urodził się około 1583 roku w Bugue (Périgord). Był francuskim lekarzem i przyrodnikiem; zmarł w 1645 roku tamże. Specjalizował się w medycynie, chemii oraz badaniach nad procesami spalania. W nauce zasłynął z wyjaśnienia, że wzrost masy metali podczas prażenia wynika z połączenia z substancją pochodzącą z powietrza.
Jean Rey odegrał pionierską rolę w rozwoju chemii nowożytnej. W opublikowanej w 1630 roku pracy dowiódł, że zwiększenie masy cyny i ołowiu podczas ogrzewania nie wynika z działania ognia, lecz z przyłączania składnika powietrza. Było to jedno z pierwszych poprawnych wyjaśnień procesu utleniania metali, sformułowane ponad 140 lat przed pracami Lavoisiera. Choć jego teoria została na długi czas zapomniana, współcześnie uznawana jest za jedno z najważniejszych osiągnięć chemii XVII wieku.
Najważniejszym osiągnięciem Reya było wyjaśnienie przyrostu masy metali podczas prażenia poprzez udział składnika powietrza. Była to jedna z pierwszych prób ilościowego wyjaśnienia reakcji chemicznych oraz zapowiedź późniejszej teorii spalania i utleniania opracowanej przez Lavoisiera.
Rey pozostał niemal nieznany poza lokalnym środowiskiem uczonych swojej epoki. Jego praca nie zdobyła szerokiego rozgłosu i została ponownie odkryta dopiero w XVIII i XIX wieku. Współcześnie historycy nauki uznają go za jednego z najważniejszych prekursorów chemii nowożytnej.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Wikipedia i Britannica.