Lew Landau (1908–1968)
Lew Landau urodził się 22 stycznia 1908 roku, zmarł 1 kwietnia 1968 roku. Był radzieckim fizykiem teoretycznym specjalizującym się w fizyce teoretycznej, fizyce materii skondensowanej i mechanice kwantowej. Najbardziej znany jest z teorii nadciekłości helu oraz współtworzenia nowoczesnej szkoły fizyki teoretycznej w Związku Radzieckim. Uważany jest za jednego z najwybitniejszych fizyków XX wieku.
Lew Landau odegrał ważną rolę w rozwoju fizyki teoretycznej XX wieku. Te badania obejmowały mechanikę kwantową, teorię pola, fizykę jądrową, astrofizykę i fizykę materii skondensowanej. Największe znaczenie miała teoria nadciekłości helu wyjaśniająca niezwykłe właściwości ciekłego helu w bardzo niskich temperaturach. Landau stworzył również teorię fazowych przejść materii oraz model cieczy Fermiego mający bardzo duże znaczenie dla fizyki ciała stałego i fizyki jądrowej. Wspólnie z Jewgienijem Lifszycem opracował wielotomowy kurs fizyki teoretycznej uznawany za jedno z najważniejszych dzieł edukacyjnych w historii fizyki.
W dorobku Landaua centralne miejsce zajmuje opracowanie teorii nadciekłości helu w latach czterdziestych XX wieku. Landau wyjaśnił zjawisko przepływu ciekłego helu bez lepkości za pomocą kwantowego modelu wzbudzeń elementarnych. Teoria ta stała się fundamentem współczesnej fizyki materii skondensowanej i umożliwiła rozwój badań nad zjawiskami kwantowymi w niskich temperaturach. Odkrycie miało bardzo silny wpływ na fizykę niskich temperatur i teorię układów kwantowych.
Landau otrzymał Nagrodę Nobla z fizyki w 1962 roku za pionierskie teorie materii skondensowanej, zwłaszcza ciekłego helu. Jego dorobek obejmował również teorię przejść fazowych, cieczy Fermiego i wiele innych działów fizyki teoretycznej.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Nobel Prize i Wikipedia.