Louis J. Ignarro (1941– )
Louis J. Ignarro jest amerykańskim farmakologiem i biochemikiem, urodzonym 31 maja 1941 roku w Nowym Jorku. Specjalizuje się w farmakologii układu sercowo-naczyniowego oraz biologii tlenku azotu. Znany jest przede wszystkim z wykazania, że tlenek azotu (NO) pełni rolę cząsteczki sygnałowej regulującej napięcie naczyń krwionośnych. Jego odkrycia wyraźnie przekształciły współczesną farmakologię i medycynę sercowo-naczyniową.
Louis Ignarro odegrał ważną rolę w rozwoju farmakologii poprzez wykazanie, że tlenek azotu jest naturalnym czynnikiem rozkurczającym mięśnie gładkie naczyń krwionośnych. Odkrycie to wyjaśniło mechanizm działania wielu leków rozszerzających naczynia oraz stworzyło podstawy nowoczesnej terapii chorób układu sercowo-naczyniowego. Badania Ignarra umożliwiły rozwój leków stosowanych w nadciśnieniu tętniczym, niewydolności serca oraz zaburzeniach erekcji. Tlenek azotu został uznany za jedną z najważniejszych cząsteczek sygnałowych w biologii człowieka.
Najważniejszym osiągnięciem Ignarra było wykazanie w latach osiemdziesiątych XX wieku, że tzw. Śródbłonkowy czynnik rozluźniający (EDRF) jest tlenkiem azotu. Odkrycie to całkowicie zmieniło poglądy na funkcjonowanie układu krążenia i regulację napięcia naczyń. Badania zapewniły podstawy nowych terapii farmakologicznych oraz rozwoju leków takich jak inhibitory fosfodiesterazy typu 5. Za swoje odkrycia Ignarro otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 1998 roku wspólnie z Robertem F. Furchgottem i Feridem Muradem.
Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 1998 roku otrzymał wspólnie z Robertem Furchgottem i Feridem Muradem za odkrycia dotyczące tlenku azotu jako cząsteczki sygnałowej w układzie sercowo-naczyniowym.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Nobel Prize.