Luis Walter Alvarez (1911–1988)
Luis Walter Alvarez urodził się 13 czerwca 1911 roku w San Francisco. Był amerykańskim fizykiem eksperymentalnym; zmarł 1 września 1988 roku w Berkeley. Specjalizował się w fizyce cząstek elementarnych, fizyce jądrowej i technikach detekcji promieniowania. W nauce zasłynął z opracowania komory pęcherzykowej wodorowej oraz licznych odkryć w fizyce cząstek elementarnych. Odegrał również ważną rolę w powstaniu hipotezy o asteroidzie odpowiedzialnej za wymieranie dinozaurów. W 1968 roku otrzymał Nagrodę Nobla z fizyki.
Luis Alvarez istotnie wpłynął na rozwój fizyki eksperymentalnej XX wieku. Opracował nowoczesne techniki wykrywania i analizy cząstek elementarnych, które umożliwiły odkrycie wielu nowych cząstek subatomowych. Jego badania przyczyniły się do rozwoju fizyki wysokich energii oraz modelu standardowego. Podczas II wojny światowej uczestniczył w projekcie Manhattan i pracował nad technologiami radarowymi. W późniejszym okresie wraz z synem Walterem Alvarezem opracował hipotezę zakładającą, że masowe wymieranie kredowe zostało wywołane uderzeniem asteroidy. Jego działalność obejmowała niezwykle szeroki zakres zagadnień – od fizyki jądrowej po geologię i paleontologię.
Z dorobku Alvareza szczególnie wyróżnia się opracowanie komory pęcherzykowej wodorowej umożliwiającej dokładne badanie oddziaływań cząstek elementarnych. Urządzenie to pozwalało rejestrować tory cząstek w ciekłym wodorze i analizować ich właściwości z niespotykaną wcześniej dokładnością. Dzięki tej technologii możliwe było odkrycie wielu nowych rezonansów i cząstek elementarnych. Komora Alvareza stała się jednym z najważniejszych narzędzi fizyki wysokich energii w drugiej połowie XX wieku.
Nagrodę Nobla z fizyki w 1968 roku otrzymał za decydujący wkład w fizykę cząstek elementarnych, zwłaszcza za odkrycie licznych stanów rezonansowych dzięki technice komory pęcherzykowej z ciekłym wodorem i analizie danych.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Nobel Prize.