Martinus Justinus Godefriedus Veltman (1931–2021)
Martinus Veltman urodził się 27 czerwca 1931 roku. Był holenderskim fizykiem teoretycznym; zmarł 4 stycznia 2021 roku. Specjalizował się w fizyce cząstek elementarnych i teorii pól kwantowych. W nauce zasłynął z opracowania metod renormalizacji teorii oddziaływań elektrosłabych wspólnie z Gerardusem ’t Hooftem. Te badania odegrały fundamentalną rolę w rozwoju Modelu Standardowego fizyki cząstek.
Martinus Veltman istotnie wpłynął na rozwój współczesnej fizyki cząstek elementarnych. Wspólnie z Gerardusem ’t Hooftem wykazał matematyczną renormalizowalność teorii oddziaływań elektrosłabych, co umożliwiło stworzenie spójnego Modelu Standardowego. Opracowane przez niego metody obliczeniowe pozwoliły na niezwykle dokładne przewidywanie wyników eksperymentów prowadzonych w akceleratorach cząstek. Veltman rozwijał również programy komputerowe wspomagające skomplikowane obliczenia teorii pól kwantowych. Jego prace odegrały kluczową rolę w rozwoju współczesnej fizyki wysokich energii i badań prowadzonych w CERN.
Najważniejszym osiągnięciem Veltmana było współopracowanie metod renormalizacji teorii elektrosłabej w latach siedemdziesiątych XX wieku. Wspólnie z Gerardusem ’t Hooftem dowiódł, że teoria opisująca oddziaływania elektromagnetyczne i słabe pozostaje matematycznie spójna po uwzględnieniu efektów kwantowych. Odkrycie to umożliwiło rozwój Modelu Standardowego i przewidywanie właściwości bozonów W i Z oraz innych cząstek elementarnych. Za swoje osiągnięcia Veltman otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki w 1999 roku.
Nagrodę Nobla z fizyki w 1999 roku otrzymał wspólnie z Gerardusem ’t Hooftem za wyjaśnienie kwantowej struktury oddziaływań elektrosłabych.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Nobel Prize i Wikipedia.