Max Ferdinand Perutz (1914–2002)
Urodzony 19 maja 1914 roku, Max Ferdinand Perutz był austriacko-brytyjskim biochemikiem i biologiem molekularnym; zmarł 6 lutego 2002 roku. Specjalizował się w biologii molekularnej i krystalografii rentgenowskiej białek. Zasłynął przede wszystkim z określenia struktury hemoglobiny za pomocą dyfrakcji promieniowania rentgenowskiego. Te badania odegrały fundamentalną rolę w rozwoju biologii strukturalnej i biochemii białek.
Max Perutz istotnie wpłynął na rozwój biologii molekularnej i badań struktury białek. Wykorzystując krystalografię rentgenowską opracował metody umożliwiające analizę przestrzennej budowy dużych cząsteczek biologicznych. Określenie struktury hemoglobiny umożliwiło zrozumienie mechanizmów transportu tlenu we krwi oraz zależności między budową i funkcją białek. Perutz odegrał również ogromną rolę organizacyjną w tworzeniu nowoczesnej biologii molekularnej w Cambridge, gdzie współpracował m.in. Z Francisem Crickiem i Jamesem Watsonem.
Najważniejszym osiągnięciem Perutza było określenie struktury hemoglobiny metodą krystalografii rentgenowskiej w latach pięćdziesiątych XX wieku. Wykazał on przestrzenne rozmieszczenie atomów w jednej z najważniejszych cząsteczek biologicznych odpowiedzialnych za transport tlenu. Odkrycie to stworzyło podstawy biologii strukturalnej i umożliwiło badanie funkcjonowania białek na poziomie molekularnym. Za swoje osiągnięcia Perutz otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii w 1962 roku wspólnie z Johnem Kendrewem.
Nagrodę Nobla z chemii w 1962 roku otrzymał wspólnie z Johnem Kendrewem za badania struktur białek globularnych. Perutz wyjaśnił strukturę hemoglobiny metodami krystalografii rentgenowskiej.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Nobel Prize i Wikipedia.