Moritz Traube (1826–1894)
Moritz Traube był niemieckim chemikiem, fizjologiem i przedsiębiorcą. Urodził się 12 lutego 1826 roku, a zmarł 28 czerwca 1894 roku. Specjalizował się w chemii fizjologicznej, fermentacji oraz procesach błonowych. Znany jest przede wszystkim z badań nad półprzepuszczalnymi błonami, fermentacją oraz sztucznymi komórkami osmotycznymi. Jego prace stworzyły jedne z podstaw nowoczesnej osmozy, biologii komórki i chemii fizjologicznej.
Jako jeden z pierwszych badał zjawiska osmotyczne zachodzące na błonach półprzepuszczalnych, konstruując tzw. Sztuczne komórki Traubego. Jego doświadczenia umożliwiły ilościowe badanie ciśnienia osmotycznego i transportu substancji przez błony, stając się inspiracją dla późniejszych badań Wilhelma Pfeffera i Jacoba van ’t Hoffa. Traube prowadził również pionierskie badania nad fermentacją alkoholową, wykazując, że jest ona procesem fizjologicznym związanym z aktywnością drożdży. Wpłynął także na rozwój technologii browarniczej i chemii spożywczej. Jego osiągnięcia połączyły chemię, fizjologię i biologię komórki, stanowiąc ważny etap rozwoju biochemii.
Najtrwalszym rezultatem badań jest opracowanie sztucznych błon półprzepuszczalnych oraz tzw. Komórek Traubego w latach sześćdziesiątych XIX wieku. W wyniku reakcji chemicznych otrzymywał cienkie błony nieprzepuszczające dużych cząsteczek, lecz przepuszczające wodę, co umożliwiło eksperymentalne badanie osmozy. Doświadczenia te wykazały znaczenie błon półprzepuszczalnych w procesach biologicznych i zapewniły podstawy ilościowych badań nad ciśnieniem osmotycznym. Wyniki Traubego odegrały istotną rolę w rozwoju biologii komórki, fizjologii roślin i chemii fizycznej roztworów.
Traube był ceniony przez środowisko naukowe Europy jako wybitny eksperymentator i specjalista w zakresie chemii fizjologicznej. Jego badania były szeroko cytowane przez fizjologów i chemików drugiej połowy XIX wieku. Nie zdobył jednak rozpoznawalności porównywalnej z późniejszymi twórcami teorii osmotycznej, ponieważ Te badania miały przede wszystkim charakter eksperymentalny. Po śmierci jego wkład został doceniony jako jedno z ważnych ogniw prowadzących do rozwoju nowoczesnej fizjologii komórki.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Wikipedia i Britannica.