Paul Hermann Müller (1899–1965)
Paul Hermann Müller był szwajcarskim chemikiem. Urodził się 12 stycznia 1899 roku w Olten, a zmarł 12 października 1965 roku w Bazylei. Specjalizował się w chemii organicznej i chemii przemysłowej. Znany jest przede wszystkim z odkrycia owadobójczych właściwości DDT, które wyraźnie przekształciły zwalczanie chorób przenoszonych przez owady.
Paul Hermann Müller miał duży udział w rozwoju chemii stosowanej i ochrony zdrowia publicznego. W 1939 roku odkrył wyjątkowo silne właściwości owadobójcze DDT (dichlorodifenylotrichloroetanu). Środek ten okazał się niezwykle skuteczny w zwalczaniu komarów przenoszących malarię oraz wszy roznoszących tyfus. W czasie II wojny światowej i w pierwszych dekadach powojennych DDT uratował miliony istnień ludzkich. Późniejsze odkrycie jego trwałości w środowisku doprowadziło jednak do ograniczenia stosowania tego związku i zapoczątkowało rozwój nowoczesnej toksykologii środowiskowej.
Za kluczowe osiągnięcie Müllera można uznać odkrycie właściwości owadobójczych DDT w 1939 roku podczas badań prowadzonych w firmie J. R. Geigy. Odkrycie umożliwiło skuteczne zwalczanie wielu groźnych chorób zakaźnych przenoszonych przez owady i wywarło bardzo silny wpływ na zdrowie publiczne oraz rolnictwo. Za swoje osiągnięcia Müller otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 1948 roku.
Müller był początkowo uznawany za jednego z największych dobroczyńców medycyny i rolnictwa. Mimo to historycy nauki podkreślają, że w swoim czasie DDT uratował miliony ludzi przed malarią i tyfusem. Po ujawnieniu negatywnego wpływu DDT na środowisko jego odkrycie zaczęto oceniać bardziej krytycznie.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Wikipedia i Nobel Prize.