Philip Warren Anderson (1923–2020)
Philip Warren Anderson był amerykańskim fizykiem teoretycznym. Urodził się 13 grudnia 1923 roku, a zmarł 29 marca 2020 roku. Specjalizował się w fizyce ciała stałego, fizyce statystycznej i teorii układów złożonych. Znany jest przede wszystkim z badań nad lokalizacją elektronów, magnetyzmem i zjawiskami emergentnymi w materii skondensowanej. Jego prace odegrały fundamentalną rolę w rozwoju współczesnej fizyki materii skondensowanej.
Philip Anderson istotnie wpłynął na rozwój fizyki materii skondensowanej i teorii układów złożonych. Jego badania nad lokalizacją Andersona wykazały, że nieuporządkowanie w materiale może prowadzić do zaniku przewodnictwa elektronowego. Anderson prowadził również pionierskie badania nad magnetyzmem, nadprzewodnictwem i zjawiskami emergentnymi w układach wielu cząstek. Jego idee dotyczące emergencji i kolektywnego zachowania materii wywarły bardzo silny wpływ nie tylko na fizykę, lecz również na biologię i teorię złożoności. Anderson był jednym z głównych twórców współczesnej fizyki ciała stałego i teorii układów skondensowanych.
Najważniejszym osiągnięciem Andersona było odkrycie lokalizacji Andersona w 1958 roku. Anderson dowiódł, że zaburzenia i nieuporządkowanie struktury materiału mogą prowadzić do lokalizacji funkcji falowych elektronów i zaniku przewodnictwa elektrycznego. Odkrycie to miało szczególne znaczenie dla zrozumienia transportu elektronowego w materiałach nieuporządkowanych i półprzewodnikach. Lokalizacja Andersona stała się jednym z kluczowych pojęć współczesnej fizyki materii skondensowanej.
Nagrodę Nobla z fizyki w 1977 roku podzielił z Nevillem Mottem i Johnem van Vleckiem za fundamentalne badania teoretyczne nad strukturą elektronową układów magnetycznych i nieuporządkowanych.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Nobel Prize i Wikipedia.