Pierre-Gilles de Gennes (1932–2007)
Urodzony 24 października 1932 roku, Pierre-Gilles de Gennes był francuskim fizykiem; zmarł 18 maja 2007 roku. Specjalizował się w fizyce materii skondensowanej, ciekłych kryształów i polimerów. Zasłynął przede wszystkim z zastosowania metod fizyki faz przejściowych do badania złożonych układów materii miękkiej. Te badania odegrały fundamentalną rolę w rozwoju fizyki polimerów, ciekłych kryształów i nanomateriałów.
Pierre-Gilles de Gennes odegrał ważną rolę w rozwoju fizyki materii skondensowanej i badań nad materią miękką. Zastosował koncepcje teorii przejść fazowych i uporządkowania krytycznego do opisu ciekłych kryształów, polimerów, nadprzewodników i innych złożonych układów. Jego prace umożliwiły stworzenie nowoczesnych modeli opisujących zachowanie materiałów miękkich i procesów samoorganizacji molekularnej. Badania de Gennes’a miały bardzo silny wpływ na rozwój wyświetlaczy ciekłokrystalicznych, fizyki polimerów, nanotechnologii i materiałoznawstwa. Był uznawany za jednego z głównych twórców współczesnej fizyki materii miękkiej.
W dorobku de Gennes’a centralne miejsce zajmuje zastosowanie teorii przejść fazowych do opisu ciekłych kryształów i polimerów w drugiej połowie XX wieku. De Gennes dowiódł, że wiele złożonych układów materii miękkiej można analizować przy użyciu metod rozwijanych wcześniej dla magnetyzmu i nadprzewodnictwa. Odkrycia te umożliwiły głębsze zrozumienie struktury i właściwości materiałów miękkich oraz zapewniły podstawy nowoczesnej fizyki polimerów i ciekłych kryształów. Za swoje badania otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki w 1991 roku.
Nagrodę Nobla z fizyki w 1991 roku otrzymał za odkrycie, że metody badania zjawisk porządku w prostych układach można uogólnić na bardziej złożone postacie materii, zwłaszcza ciekłe kryształy i polimery.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Nobel Prize.