Sharaf ad-Din at-Tusi (ok. 1135–ok. 1213)
Sharaf ad-Din at-Tusi był perskim matematykiem i astronomem. Urodził się około 1135 roku, a zmarł około 1213 roku. Specjalizował się w algebrze, geometrii i analizie równań. Znany jest przede wszystkim z opracowania nowych metod rozwiązywania równań sześciennych oraz pionierskiego wykorzystania pojęcia maksimum funkcji. Był jednym z najwybitniejszych matematyków świata islamu XII wieku.
Sharaf ad-Din at-Tusi odegrał ważną rolę w rozwoju algebry i matematyki analitycznej. W swoim najważniejszym dziele analizował równania sześcienne, opracowując metody ich rozwiązywania z wykorzystaniem konstrukcji geometrycznych i rozważań algebraicznych. Jako jeden z pierwszych matematyków badał istnienie rozwiązań poprzez analizę wartości maksymalnych wyrażeń algebraicznych, co stanowiło odległy krok w kierunku późniejszego rachunku różniczkowego. Te badania wykraczały poza klasyczną algebrę Al-Chuwarizmiego i stanowiły jedno z najwybitniejszych osiągnięć matematyki islamskiej przed epoką nowożytną.
Najważniejszym osiągnięciem Sharafa ad-Dina było opracowanie dzieła Traktat o równaniach (Risala fi al-Mu'adalat). Analizował w nim równania trzeciego stopnia, stosując zarówno metody algebraiczne, jak i geometryczne. Szczególnie nowatorskie było wykorzystanie pojęcia największej wartości wyrażenia algebraicznego do określania liczby możliwych rozwiązań równania. Podejście to wyprzedzało o kilka stuleci idee rozwinięte później w analizie matematycznej i rachunku różniczkowym.
Sharaf ad-Din cieszył się dużym uznaniem w środowisku matematyków świata islamu. Jego dzieła były studiowane przez kolejnych uczonych perskich i arabskich oraz komentowane jeszcze przez wiele stuleci. Choć jego osiągnięcia pozostawały przez długi czas mało znane w Europie, współcześnie jest zaliczany do czołowych matematyków średniowiecza.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Wikipedia i MacTutor History of Mathematics.