Svante August Arrhenius (1859–1927)
Svante August Arrhenius urodził się 19 lutego 1859 roku. Był szwedzkim chemikiem i fizykiem; zmarł 2 października 1927 roku. Specjalizował się w chemii fizycznej, elektrochemii i klimatologii. W nauce zasłynął z teorii dysocjacji elektrolitycznej oraz badań nad wpływem dwutlenku węgla na klimat Ziemi. Uważany jest za jednego z twórców nowoczesnej chemii fizycznej.
Svante Arrhenius miał duży udział w rozwoju chemii fizycznej, elektrochemii i nauki o klimacie. Opracował teorię dysocjacji elektrolitycznej wyjaśniającą przewodnictwo elektryczne roztworów wodnych poprzez obecność jonów. Teoria ta stała się podstawą nowoczesnej elektrochemii i chemii roztworów. Arrhenius opracował również równanie opisujące wpływ temperatury na szybkość reakcji chemicznych, które stało się jednym z fundamentów kinetyki chemicznej. W klimatologii jako jeden z pierwszych naukowców opisał wpływ dwutlenku węgla na efekt cieplarniany. Jego badania wywarły bardzo silny wpływ na rozwój chemii, fizyki i nauk o środowisku.
Arrhenius zaproponował teorię, według której elektrolity w roztworach dysocjują na jony odpowiedzialne za przewodnictwo elektryczne.
Arrhenius początkowo spotkał się ze sceptycyzmem wobec teorii dysocjacji elektrolitycznej. Nagrodę Nobla z chemii otrzymał w 1903 roku za tę teorię, która stała się jednym z fundamentów chemii fizycznej.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Nobel Prize i Wikipedia.