Witalij Łazariewicz Ginzburg (1916–2009)
Witalij Łazariewicz Ginzburg urodził się 4 października 1916 roku, a zmarł 8 listopada 2009 roku; był radzieckim i rosyjskim fizykiem teoretycznym. Specjalizował się w fizyce teoretycznej, nadprzewodnictwie i astrofizyce. Najbardziej znany jest ze współopracowania teorii Ginzburga–Landaua opisującej zjawisko nadprzewodnictwa. Jego badania odegrały fundamentalną rolę w rozwoju fizyki materii skondensowanej i teorii pola.
Witalij Ginzburg odegrał ważną rolę w rozwoju fizyki teoretycznej i badań nad nadprzewodnictwem. Wspólnie z Lwem Landauem opracował fenomenologiczną teorię opisującą właściwości nadprzewodników i przejścia fazowe związane z zanikiem oporu elektrycznego. Teoria Ginzburga–Landaua stała się jednym z fundamentów współczesnej fizyki materii skondensowanej i znalazła zastosowanie w badaniach nad nadprzewodnikami wysokotemperaturowymi. Ginzburg prowadził również ważne badania nad promieniowaniem kosmicznym, radioastronomią i teorią pola elektromagnetycznego. Te badania wywarły bardzo silny wpływ na rozwój współczesnej fizyki teoretycznej.
W dorobku Ginzburga centralne miejsce zajmuje współopracowanie teorii Ginzburga–Landaua w 1950 roku wspólnie z Lwem Landauem. Teoria ta opisywała nadprzewodnictwo za pomocą funkcji falowej porządku i umożliwiła wyjaśnienie właściwości nadprzewodników oraz przejść fazowych zachodzących w materiałach. Odkrycie to stało się podstawą współczesnej teorii nadprzewodnictwa i fizyki materii skondensowanej. Teoria Ginzburga–Landaua odegrała również ważną rolę w rozwoju teorii pola i fizyki kwantowej.
Część Nagrody Nobla z fizyki w 2003 roku otrzymał za pionierskie badania teorii nadprzewodników i nadciekłości. Nagrodę dzielił z Aleksiejem Abrikosowem i Anthonym Leggettem.
Strona została opracowana na podstawie danych z: Nobel Prize.